می نویسم تا بدانــ ـی          

زن بیچاره در زمان جنگ شوهر و پسر بزرگش را از دست داده بود و آثار شکست و زخم روزگار در صورتش هویدا بود . با لبخندی سعی در پوشاندن آن داشت . پسر دومش همان زمان به همراه خانواده اش به اصفهان کوچ کرده بود و در آنجا زندگی می کرد . و پسر دیگرش بهزاد که مجرد بود و در کشور کویت ساکن بود . و تنها مونسش دخترش لیلی بود که یکسال از ما بزرگتر بود . روزها در شهر ، که جنگ چهره دیگری به سطح آن بخشیده بود پرسه می زدیم و شبها در اتاق لیلی تا پاسی از شب بیدار می ماندیم و با هم حرف می زدیم . دو شب مانده بود به تهران باز گردیم یکی از همسایه ها به عروسی دعوتمان کرده بود . از لیلی خواستم یکی از لباسهای محلی اش را به من بدهد . چون عاشق لباس محلی بودم بقیه را از اتاق بیرون کردم و تند تند لباس را که پیراهن بلندی که با سنگ و ملیله مزین شده بود تنم کردم و روسری را به فرم محلی ها سرم کردم 

قسمت 7


مامان از پشت در صدایم کرد و گفت : غزال زود باش همه منتظر تو هستن ، یه ساعت چیکار می کنی ؟
- یه لحظه صبر کنید اومدم .
وقتی از اتاق خارج شدم یکدفعه چشمها به طرفم برگشت . هر کس اظهار نظری می کرد ، عمه خانم جلو آمد و پیشانیم را بوسید و گفت: 
- دختر بندری چه خوشگل شدی ، تنها تفاوتت با بندری ها ، این پوست سفید و بلوریته . هزار ماشاالله اونقدر خوشگل و تو دل برو شدی که حد نداره ! می ترسم امشب چشمت بزنن ، لیلی زود اسپند دود کن .
لیلی چند دقیقه بعد اسپند به دست آمد و آهسته نزدیک گوشم گفت : 
- غزال امشب هر چی پسر بندری عاشق و شیدا می کنی و از فرداست که خواستگارا پشت درمون صف بکشن .
- نه بابا ، هیچ هم از این خبرا نیست ، چون همچینم آش دهن سوزی نیستم .
- چرا! قد بلند ، کمر باریک ، صورت گرد و سفید ، ابروهای پهن و بهم پیوسته ، لب و دماغ کوچک ، چشم های درشت و سیاه .
- علف به دهن بزی شیرین اومده .
با خنده به راه افتادیم . در هر مجلسی تافته جدا بافته بودیم و همه از ما پذیرائی می کردند . واقعا که مردمان جنوب خونگرم و مهربان هستند . لیلی مرتب سر به سرم می گذاشت و می گفت : تعداد طرفداراتو نوشتم هر کدومو بخوای میتونی انتخاب کنی . البته خودم از نفرات اول هستم .
- از کی تا حالا پسر شدی و من خبر ندارم ؟
- خانوم خانوما برای بهزاد ، البته با همفکری مامان .
- از کجا می دونی بهزاد منو می پسنده ، با این ریخت و قیافه شبیه میمون شدم !
- خانوم شکسته نفسی نفرمائید من که دخترم دلمو بردی ، تنها عیب تو اینه که مثل همه دخترا ، ناز و عشوه بلد نداری که اونم خودم یادت می دم .
با خنده گفتم : راستش این یکی از من برنمیاد به قول دوستم بهناز مثل چوب بی احساسم . اگه بتونی یادم بدی ممنونت میشم .
در طول ده روزی که اهواز بودیم خیلی خوش گذشت . برای سیزده بدر در تهران بودیم .
عمو محمود هم که با خواهر زن عمو سیمین به شمال رفته بودند برای آن روز برگشته بودند و دسته جمعی به فشم رفتیم . آفتاب و گرمی هوا امکان بازی و تفریح در بیرون را می داد . چون پانزده نفر بودیم به دو دسته تقسیم شدیم و بازی وسطی را شروع کردیم . من وسهند در یک گروه قرار داشتیم ، بعد از چند دور بازی ، موقع دوئیدن یک لحظه سهند پایش را جلو آورد و با سر به زمین خوردم . بازی بهم خورد ، با کمک یاشار و سها از زمین بلند شدم . زانو و آرنجم بد جوری زخمی شده بود طوری که شلوارم پاره شده بود و از زخمم خون می آمد . برای اینکه بین سهند و یاشار دعوا راه نیافتد و اوقات دیگران هم تلخ نشود حرفی نزدم . به زور لبخند زدم و گفتم : ببخشید بی احتیاطی من باعث بهم ریختن بازی شما هم شد . شما ادامه بدید من میرم داخل و پانسمان می کنم .
یاشار- فکر بازی ما نباش ، ببینم دردت نگرفته که میخندی ، هر کس جای تو بود الان گریه و زاری می کرد .
سهند - بادمجان بم آفت نداره . تازه اونقدر که مغروره نمی تونه جلوی همه گریه کنه . اگه ما نبودیم آب دماغش هم راه افتاده بود .
با خشم نگاهش کردم و گفتم : طلبت باشه به موقع به خدمتت می رسم .
بعد از پانسمان کردن پایم مجبور شدم داخل خانه بمانم . طفلک یاشار و سها به خاطر من آنها هم پیشم ماندند . خیلی حرصم گرفته بود . خانه نشینی ودرد پا از یک طرف ، زهر کلام و نیشخند سهند هم از طرفی سخت آزارم می داد .
روز چهاردهم وقتی به مدرسه رفتم بعد از روبوسی و تبریک سال نو بهناز پرسید : غزال خانوم ، خدا بد نده از خوشی عید شل شدی ؟
سها به جای من برایشان تعریف کرد . آنها می خندیدند و بیشتر حرصم را درآورد . با حرص گفتم : البته این دسته گل آقا سهند بود .
سها با تعجب پرسید : پس چرا نگفتی ؟ ما فکر کردیم که خودت زمین خوردی ؟
- نخیر! اونقدر حواسم هست که زمین نخورم ، مگه اینکه دست سهند تو کار باشه . اگه نگفتم به خاطره اینه که همه باهاش دعوا می کردن و باعث ناراحتی میشد . مطمئن باش یه روز تلافی می کنم .
با شروع فصل بهار ، اکثر روزهای تععطیل را در فشم به سر می بردیم ، برای همین بعد از تمام شدن مرحله اول کنکور از کتایون ، دختر عمه ام دعوت کردم که به تهران بیاید و استراحتی کند و تعطیلات با هم به ارومیه برویم ، چون یکسال شب و روز را به مطالعه گذرانده بود با جان و دل پذیرفت . با آمدن کتایون ، هر سه نفر ، سهند ، کتایون و من همراه عمو و زن عمو به گردش و تفریح می پرداختیم . طبق عادت هر سال ، فقط روزهای آخر که به امتحانات نزدیک میشد ، هر دو به کمک دبیر خصوصی درس می خواندیم . هر چه قدر یاشار اعتراض می کرد ، گوش ما بدهکار نبود ولی یاشار و سها بر عکس ما سخت درگیر درس و کتاب بودند .
روز چهارشنبه با خوشحالی به خانه رفتم که باز برای رفتن به فشم آماده شویم ، هر چقدر دنباله کلید گشتم ، نبود . حدث زدم صبح در خانه جا گذاشته باشم . دستم را روی زنگ گذاشتم ، پس از چند دقیقه صدای کتایون در آیفون پیچید که می گفت : چه خبره ، مگه سر آوردین ؟
- بله سر کار خانوم سر غزال رو آوردیم ، تا از گشنگی غش نکنه درو باز کن .
بوی خوشی در فضای خانه پیچیده بود ، با لباس مدرسه ، سر میز نشستم .
مامان - پاشو حداقل دستاتو بشور .
- چشم .
بعد از شستن دست و صورتم ، با اشتها شروع به خوردن کردم . تا وقتی که بابا به خانه بیاید و به فشم برویم به سراغ کیفم رفتم و کتاب فیزیک را برداشتم و به آن نگاه کردم . باید کلی فرمول حفظ می کردم . از دیدن آن همه تمرین و فرمول گریه ام گرفت ولی خوب چاره ای نبود . در حال خواندن کتاب بودم که کم کم چشم هایم گرم شد . سرم را روی کتاب گذاشتم و خوابم برد . نمی دانم چقدر خوابیده بودن که با صدای کتایون از خواب بیدار شدم .
کتی - تنبل پا شو ، به جای درس خوندن خوابیدی ؟ همون بهتر شوهر کنی .
- کتی تورو خدا بذار بخوابم ، بابا نیومده ؟
- نه! تا بلند نشی نمی گم چی شده تا خمار بمونی .
احساس کردم خبری شده که کتایون اینگونه هیجان زده شده است ، بلند شدم و صاف نشستم و گفتم: 
- خوب بگو چی شده ، در خدمتم .
- حالا شد ، دیگه امروز به فشم نمی ریم ، چون شب قراره برات خواستگار بیاد .
با چشمهای گرد شده پرسیدم: چی ؟ خواستگار ؟ اون هم برای من ، کی هستش ؟
- چند دقیقه پیش یه خانومی زنگ زد و از زن دائی اجازه خواست تا شب به اتفاق پسرش برای امر خیر مزاحم بشن .
- نگفت کیه ؟
- نه خودشو معرفی نکرد ، گفت تو رو تو خیابون دیده .
گیج شده بودم ، یعنی کی بود و مرا کجا دیده بود . وقتی از اتاق بیرون رفتم ، مامان به چشم خریدار نگاهم کرد و گفت: نه بابا مثل اینکه واقعا بزرگ شدی ، اونقدر رفتار و کارات بچه گونه است که آدم فکر نمی کنه بزرگ شدی .
تا شب اضطراب و دلشوره داشتم ، عقربه های ساعت به کندی حرکت می کرد . خیلی دلم می خواست این مهمان ناشناس را که تفریح ما را بهم زده بود ببینم . ساعت هفت و نیم زنگ زده شد . از ترس به داخل اتاق دویدم و در را بستم . از پشت در صدای مامان و بابا را می شنیدم که با مهمانان سلام و احوال پرسی می کنند . به در تکیه داده بودم و دستم را روی قلبم که دیوانه وار یه قفسه سینه ام می کوبید ، گذاشته بودم . چند دقیقه بعد ساناز ضربه ای به در زد و آهسته گفت : غزال مامان میگه چای بیار .
وقتی وارد آشپز خانه شدم کتایون با خنده گفت: این چه وضعه ؟ مثل گربه برق گرفته می مونی .
دوباره به اتاقم برگشتم و در آینه به قیافه وحشت زده ام نگاه کردم . خودم هم از قیافه ام خندام گرفت . دستی به سر و صورتم کشیدم و دوباره به آشپز خانه برگشتم و رو به کتی گفتم: تو دیدیشون ؟ چه شکلی بودن ؟ 
کتی- آره مثل همه آدما .
- لوس! می دونم آدم هستن ، منظورم قیافشونه .
- آره ، بیا از سوراخ در نگاه کن .